Aandacht voor het volgende: het ultieme moment van vissen, het hoogtepunt, het doelpunt, het orgasme, het adrenaline moment: de aanbeet.
Het is het moment dat de visser weet dat alles goed is gegaan: tijd, plek, aas, beweging. Alles klopt. Vaak na vele vruchteloze uitworpen, uitproberen, denken, mislukkingen, veranderingen, wachten, en nog meer wachten. En dan is het raak.
Als er een reden is om te vissen, is de aanbeet de reden. De aanbeet van een grote vis wil je nog eens meemaken, Het geeft een kick. Het is het moment van verslaving.
Er zijn tientallen manieren van aanbeten te bedenken. De plotsklapse, de sluimerende, de ‘ zit ik vast?’ aanbeet, de onstuimige, de slome. Op Youtube staan een aardige verzameling. In mijn mailbox stond een voorbeeld video aanbeet van Jeroen en Joris. Uitgelokt, blijkbaar wisten ze dat de snoek aanwezig was in de buis. Want dat is echt de enige reden dat Jeroen niet vist, de vangst of in dit geval de mogelijke vangst bij een collega.
De opname is helaas afgebroken kort na de aanbeet. Maar het is een prachtig voorbeeld van het momentum van de aanbeet.
“De Aanbeet”.
Dit lijkt me een goede titel voor een literair werk. Misschien een idee voor als ik weer eens tijd over heb. Een boek dat speelt in Haarlem, in de oorlog, de hongerwinter, en de jacht op een metersnoek die, als hij gevangen is en gedood, genoeg is voor de hele straat om de oorlog te overleven. De hoofdpersoon stelt alles in het werk om deze snoek te vangen aan zijn favoriete doch nog primitieve plug, genaamd De Mof. Dit is een snel zinkend type plug dat zijn aantrekkingskracht ontleent aan een markant stukje beharing op de zwemlip. De lezer wordt meegevoerd langs rietkragen en onder betonnen duikers. Dit alles culmineert in dat ene moment, de ultieme………Aanbeet.
Nu in de winkel, “De Aanbeet” van Barry Molvis (pseudoniem).
Kom maar hier met die Nobelprijs!
Door:Joris op8 december 2008
op9:31 pm